مسجد ایاصوفیه در استانبول، تاریخچه طولانی داره و در طول گذر زمان، دستخوش حوادث زیادی بوده، از زلزله گرفته تا نزاع قدرت های مذهبی و… احتمالا می دونین که این مسجد در ابتدا یک کلیسا بوده و بعدها به مسجد تبدیل شده و حالا هم که به عنوان موزه از اون استفاده میشه.
تاریخ ساخت این بنای عظیم به سال 532 تا 537 بعد از میلاد مسیح برمی گرده. این مسجد به دستور امپراطور بیزانتین ساخته و کلیسای جامع ارتدوکس در اون دوران شد. بعد از فتح قسطنطنیه یا همان استانبول امروزی توسط ارتش ترک های عثمانی، این کلیسا به دستور سلطان مهمت دوم به مسجد تبدیل شد.
تا سال 1931، کاربری خودش رو به عنوان مسجد حفظ کرد و بعد از اون تا 4 سال بسته شد و بعد از گذشت 4 سال در سال 1935، بوسیله رئیس جمهور اون دوران مصطفی کمال آتاتورک، بازگشایی و به موزه تبدیل شد.
ایاصوفیه معماری بی نظیری داره و تا سال های سال به عنوان بزرگترین کلیسای جامع جهان شناخته می شد و این برتری خودش رو تا زمان ساخته شدن کلیسای سنت پیتر در رم، حفظ کرد. معماری شگفت انگیز مسجد ایاصوفیه، الهام گرفته شده از معماری مسجد آبی و مسجد سلطان احمد در این شهر هستش.
قدرت شفا بخش ایا صوفیه
گفته میشه چاهی که در وسط هال مسجد قرار داره، قدرت شفا دهندگی بیماری های رو داره. افرادی که بیمار هستن باید 3 بار در صف در روزهای شنبه از این چاه دیدن کنن و در هر بازدید، یک لیوان از آب داخل اون بنوشن. این رسم مخصوصا تا قبل از زمانیکه از اون به عنوان موزه استفاده بشه، بسیار مرسوم بود.
مسجد ایاصوفیه همچنین دارای ستونی از جنس مرمر هست که به ستون حاجت یا ستون آرزوها معروفه که حتی در طول گرمای تابستان هم خیس و نمناکه. این باور وجود داره که این ستون هم قدرت شفادهندگی داره.
این ستون در قسمت های پایینی دارای صفحات برنزی و یک سوراخ در وسط صفحات هست و شخصی که بیماره باید انگشت شست خودش رو به داخل این حفره ببره و به شکل دایره کامل بچرخونه، بعد دست رو روی ناحیه ای در بدنش که دچار بیماریست بذاره. ظاهرا، اگر انگشت اونها خیس بشه، به این معنی هست که حاجت یا آرزوی اونها برآورده میشه یا بیماری هاشون بهبود پیدا میکنه. معمولا گردشگران برای برآورده شدن آروزها و حاجاتشون به اونجا میرن.
احتمال داره رطوبت ناشی از لمس کردن این نقطه، در نتیجه رطوبت جمع شده بر روی سطح اون باشه اما بنا بر افسانه های محلی، این خیسی یا رطوبت مربوط به معجزه سنت گرگوری (Saint Gregory)، در سال 1200 بوده و برخی هم معتقدن، بخاطر حس ترحم به سلطان هست و انگار ستون به مظلومت وی می گریهو برخی نمناک بودن این ستون رو به دلیل اشک های مریم مقدس میدونن .گفته شده که یکی از امپراطورهای اون زمان فقط با تکیه دادن به این ستون تونسته سردرد وحشتناکی رو که داشته درمان کنه.
همین ویژگی ها و افسانه های مرتبط با این ستون، موجب شده تا به منظور محافظت از اون، بخش هایی از ستون رو با صفحات برنزی بپوشونن. اما این اقدام برای جلوگیری از آسیب بیشتر به ستون در برابر زائرانی که در پی شفای بیماران خودشون یا برآورده شدن حاجاتشون بودن نشده و زائران موفق شدن لایه محافظ رو بشکنن تا موفق به لمس سوراخ بشن.